‘We zijn op twee plekken thuis’

Van wonen en leven op de Biblebelt naar wonen en geloof belijden op Curaçao 

Tekst: Mariëlle Pelle – redacteur Vrouw tot Vrouw online 

Marja van den Assem-Ermstrang (39) verruilde haar veilige en vertrouwde woon- en leefomgeving in Brakel voor wonen op Curaçao. Vorig jaar verhuisde ze samen met haar man Pieter (40) en hun kinderen, Esmee (15), Manouk (13) en Milan (9), naar de andere kant van de wereld. Marja vertelt over de overgang van wonen en geloven op de Biblebelt naar wonen en geloof belijden op Curaçao. 

‘Ik ben opgegroeid in Brakel, een dorp in de Bommelerwaard. Hier heb ik mijn hele leven gewoond. Voor mij een veilige omgeving. Op mijn 21ste trouwde ik met Pieter, die zelf ook in Brakel opgroeide. We gingen in Wijk en Aalburg wonen, maar na twee jaar verhuisden we heel vertrouwd weer naar Brakel. Pieter zei weleens: ‘Ik zou wel ergens anders willen gaan wonen’, maar dit trok mij niet. Ik was hier thuis en al mijn familie woonde in de omgeving.’ 

‘We maakten plannen om op vakantie te gaan naar Curaçao als we 12½ jaar getrouwd waren. Maar korte tijd hiervoor werd Pieter ziek. Hij kreeg de diagnose non-hodgkin. Met het slechte vooruitzicht dat er 50% overlevingskans was. Er volgde een traject met intense behandelingen. Ons gezin stond op zijn kop. Je leeft alleen nog maar van behandeling naar behandeling. Van ziekenhuisbezoek, naar de volgende uitslag.  

De tussentijdse scan was verbazend goed. Dat was wel het moment dat we opnieuw werden stilgezet. We zijn beiden opgevoed binnen de Gereformeerde Gemeenten en gingen na ons trouwen naar de Hervormde Kerk. We gingen op zondag naar de kerk omdat we dit gewend waren. Maar in deze heftige periode van het ziek-zijn van Pieter heb ik zelf een relatie met God gekregen. Ik leerde om God als een Vader te zien Die voor ons zorgde. Hij gaf mij rust, ik wist waar ik heen kon gaan met al onze zorgen.’

‘Als er weer een scan stond gepland, waren we beiden zenuwachtig. Maar we ervoeren beiden dat we na gebed rust ontvingen. Gebed heeft vanaf die tijd een belangrijke plaats in ons leven gekregen. Na een lange, intensieve periode werd Pieter genezen verklaard. Wonderlijk.  
Je bent intens dankbaar en toch was het ook enorm lastig. Vooral voor Pieter. Hij was voor zijn ziekte zelfstandig ondernemer, maar er was een ander toekomstperspectief ontstaan en nu mocht hij genezing ontvangen. Hij moest een nieuwe weg vinden en dat was lastig.’  

‘Na het ziekteproces zaten we er beiden doorheen en hadden we rust nodig. We zagen dat we niet door wilden leven zoals we voorheen leefden. Het idee om op een hele andere plaats of in een ander land te gaan wonen kwam terug, maar was omringd met duizend vragen: Durven we dit alles achter ons te laten? Gaan we het doen? Wat willen we het liefst? Is deze weg er voor ons? We waren nog nooit op Curaçao geweest, maar ineens kwamen er allemaal mensen op ons pad die een link hadden met Curaçao. Het feit dat ze er Nederlands spreken en dat er Nederlandse scholen zijn, maakte het voor mij aanvaardbaar. 

Mensen om ons heen wisten dat we er na deze heftige periode doorheen zaten en dat we rust nodig hadden. Familie wilde onze kinderen opvangen en samen gingen we op reis naar Curaçao. Een reis om tot rust te komen, maar ook om te ontdekken of onze toekomst daar vorm kon krijgen. We wilden dat niemand wist van onze gedachten, maar bespraken het wel open en eerlijk met onze kinderen, die daarna nog maanden hun mond hierover hebben gehouden.’ 

‘Bij thuiskomst groeiden onze plannen, maar we beseften dat tien dagen op vakantie iets heel anders is dan er daadwerkelijk wonen. Toch groeide het verlangen om op Curaçao te wonen en werden we ook in gebed bevestigd over deze weg. 
We besloten ons huis in Nederland nog te gaan verbouwen en alles goed voor te bereiden. In maart 2024 vertelden we tegen onze familie en vrienden dat we gingen verhuizen en wel naar Curaçao. Eenieder begreep onze keuze, maar natuurlijk vond iedereen het ook ontzettend jammer.’  

‘Er volgde een drukke periode van verbouwen, huis verkopen, alles regelen, afscheid nemen en zo stonden we op 1 augustus 2024 met ons gezin op Schiphol om te vertrekken naar Curaçao. We verlieten onze veilige woonomgeving en gingen een nieuwe toekomst tegemoet. Een toekomst in een land waar de kinderen nog nooit waren geweest of waar ze een idee van hadden hoe het eruit zou zien, maar veertien dagen later zaten ze daar wel op school en moesten ze hun eigen weg vinden.’ 

‘De eerste periode was pittig. We hadden nog geen eigen huis, alle spullen moesten nog verscheept worden. We misten allemaal een eigen plek. Maar twee weken later kochten we al een huis. Dit was bijzonder. We voelden dat God erbij was en ons leven leidt. Het was niet ons plan, maar Hij maakt ons plan. Het huis dat we kochten, was nog niet in de verkoop en moest verbouwd worden. Terwijl we in een supermarkt liepen, belde een makelaar, met goed nieuws. We keken elkaar verwonderd aan. Ineens hadden we een huis, een eigen plek. Daarna kwam ik erachter dat ik mijn spullen niet had gemist, maar wel een plek voor ons gezin. Een plaats die eigen is. 
Al snel kreeg Pieter via via werk aangeboden en online kon hij tekenwerk doen voor een oude werkgever. Dag op dag ervoeren we dat God erbij was en dat Hij zorg voor ons draagt.’  

‘Ik had geen idee hoe men op Curaçao het geloof zou beleven, maar ik mag hier leren om niet alleen ons geloof in ons gezin te beleven, maar zeker ook om mijn persoonlijk geloof te belijden. Het is bijzonder om te ontdekken dat we op veel vlakken hetzelfde zijn. God is overal ter wereld Dezelfde. Het verschil is dat men hier veel uitbundiger is. Hier kan men vol overgave God aanbidden. Zelf zijn we zo niet opgegroeid en gelukkig zijn er meer Nederlanders in de gemeente hier, dat is fijn. Maar ik kan jaloers zijn als ik mensen zo vol liefde en overgave God zie aanbidden, al weet ik dat mijn eigen Nederlandse basis er ook mag zijn. 
Hier op Curaçao is het mooi dat regelmatig mensen hun getuigenis vertellen. Dan hoor je gewone verhalen, van gewone mensen bij wie God op een bijzondere manier Zijn werk in hun hart heeft gedaan. In Nederland houdt iedereen dit meer voor zichzelf.’ 

‘De eerste dagen dat we op Curaçao woonden, was ik verbaasd. Ik kwam thuis en zei tegen Pieter: ‘Ik heb de buurvrouw gesproken en aan het einde van het gesprek zei ze: God bless you. Zou ze ook christelijk zijn? Zou ze zien dat wij christenen zijn?’  Inmiddels zijn we verhuisd, maar deze buurvrouw spreken we nog vaak in de kerk. Het is bijzonder om hier te leren dat je jouw geloof en leven met Christus mag belijden.’ 

‘Elke keer vliegt het me weer aan: hoe moet alles? Dan hoor ik een preek of ontvang ik een woord uit onze belijdenistekst die we in Nederland ontvingen uit Filippenzen 4:6 Wees in geen ding bezorgd, maar laat uw verlangens in alles, door bidden en smeken met dankzegging bekend worden bij God. Deze tekst hebben we enkele jaren geleden meegekregen en elke keer word ik er weer aan herinnerd.’ 

‘We hebben onze eigen plaats gevonden in een kerkelijke gemeente op Curaçao. Op Nederlandse feestdagen, als er in onze eigen gemeente geen dienst is, of op zondagavond luisteren we online mee met onze oude gemeente in Brakel. We hebben twee gemeenten waar we deel van mogen zijn. Dat ervoeren we afgelopen zomer weer op bijzondere wijze toen we in Nederland waren. We zouden er voor korte tijd zijn, maar de tickets waren ineens schaars en heel duur. We deden een oproep via de community site van onze gemeente in Brakel of er een huis beschikbaar was, zodat we als gezin nog een paar weken langer in Nederland konden zijn. Binnen een paar uur hadden we een woning en een auto ter beschikking voor ons gezin. Dat maakt stil, maar getuigt ook dat God ons nabij is en hoe kostbaar het is om in een kerkelijke gemeente thuis te mogen zijn.’ 

‘Ik voel me in Nederland thuis en ik ben op Curaçao thuis. We zijn op twee plekken thuis. Eigenlijk moet ik zeggen dat ik me bij God thuis voel, dat mag ons doel zijn. Dit kon ik een aantal jaren geleden niet zeggen, maar nu mag ik het belijden. Waar je ook leeft, het maakt niet uit, als je weet dat God je thuisbasis is. Dan hoor ik mijn Nederlandse belijdenistekst: Wees in geen ding bezorgd. Dat Woord hoor ik ook op Curaçao. Dat is wonderlijk mooi.’