Van krampachtig en gejaagd naar leven vanuit Rust

Tekst: Mariëlle Pelle, redacteur Vrouw tot Vrouw online 

‘Ik vond in mijn werk niets meer leuk en was krampachtig op zoek naar hoe het beter of anders kon. Toen kwam ik op het punt dat ik dacht: ik maak nu een keuze, en heb ik mijn ontslag ingediend. Dat was spannend, maar gaf wel rust.’ Een stap durven zetten omdat je voelt dat je niet gelukkig bent op de plaats waar je bent, vraagt durf en geloof.  

Nicole Wahlbrinck-den Oudsten is 48 jaar en woont samen met haar man Hans en vier kinderen in Brakel. Ze werkte vele jaren in het onderwijs, maar na een lichte burn-out voelde ze zich hier niet meer gelukkig. Een nieuwe stap was nodig, maar hoe zet je die en hoe laat je je hierin leiden? 

Nicole vertelt: ‘Ik heb nooit gedacht: ik word juf. Als kind dacht ik aan stewardess of kraamverzorgster. Ik zat op het vwo en wist niet wat ik wilde. Mijn moeder stuurde in mijn studiekeuze, ze wilde helpen en zei: ‘Je nicht zit in Ede en doet maatschappelijk werk, is dat ook niet iets voor jou?’ Ik ben in Ede wezen kijken. Dit was een veilige, christelijke school dus ik dacht: doe dat maar. Op dag 1 dat ik daar op school kwam, dacht ik: wat doe ik hier? 
Maar ik wist niet wat ik wel moest, dus bleef ik de opleiding volgen. Na een half jaar moesten we stage gaan lopen. Ik kwam in een verzorgingshuis in een achterstandswijk in Den Haag terecht. Daar stond ik als bleu plattelandsmeisje, voor het eerst buiten de christelijke bubbel. De stagebegeleidster in het verzorgingshuis gaf me als speerpunt: ‘Seksualiteit bij ouderen’. Ik hoefde gelukkig niet zelf het onderzoek te doen, maar als ik er nu aan terugdenk, denk ik: hoe was het mogelijk? Deze stagebegeleidster was ook degene die me het advies gaf om te stoppen met de opleiding. Dit was een klap in mijn gezicht. Maar het was het beste advies.’ 

‘Ik hield mijn kamer in Ede aan, zodat ik rustig kon kijken welk aanbod er nog meer was op de CHE. Mijn moeder zei: ‘Je bent leuk met kinderen en je zus heeft ook pabo gedaan, vast ook iets voor jou.’ Daarna heb ik met plezier de pabo gedaan en in het onderwijs gewerkt. 
In die periode ging ik ook op de open dag van de Evangelische Hogeschool in Amersfoort kijken voor een Bijbels tussenjaar, maar je kreeg daar geen studiefinanciering. Achteraf gezien heb ik er altijd spijt van gehad dat ik dat tussenjaar niet heb gedaan.’ 

‘Ik heb jaren met plezier in het onderwijs gewerkt. Het contact met de kinderen en die zien ontwikkelen is prachtig. Het is mooi om samen met ouders te kijken en te ontdekken wat het beste is voor hun kind en samen te genieten als een kind een sprong maakt. Na een aantal jaren ben ik de studie voor intern begeleider gaan doen, maar de uitvoering paste niet bij mijn persoonlijkheid en ik kwam met een lichte burn-out thuis te zitten. Daarna is het nooit meer leuk geworden. Ik ben gaan hoppen bij andere scholen. Op een gegeven moment viel elke dag me zwaar en waren er dagen bij dat ik huilend naar mijn werk ging. Ik wist niet wat ik anders moest, dus heb ik de makkelijkste weg gekozen en ben ik op de basisschool in ons eigen dorp gaan werken. Maar elke keer worstelde ik weer met die vraag: Wat wil ik? Wil ik nog wel in het onderwijs verder gaan?’ 

‘Ik ben in gesprek gegaan met een drijfveercoach. Ik vroeg me hardop af: wat moet ik anders gaan doen op mijn leeftijd? Ik was toen 46. De coach zei: ‘Je moet nog 20 jaar in het arbeidsproces, dus het is de moeite om nu te kiezen voor een carrièreswitch. Ik heb nog één schooljaar gewerkt en wist: ik moet een keuze maken. Toen heb ik mijn ontslag ingediend. Dit was een veilige keuze, want het onderwijs heeft altijd mensen nodig, dus ik wist dat er een weg terug was als ik spijt zou krijgen.’ 

‘Deze keuze gaf ook onrust. Op het moment dat mijn laatste salaris gestort werd, benauwde het me enorm. Maar precies op dat moment kreeg ik een appje van familie dat alles afgehandeld was en dat de erfenis gestort zou worden van mijn vader die in het jaar daarvoor was overleden. Dat was bijzonder, ik heb het ervaren als een knipoog van God, alsof Hij zei: ‘Neem je tijd.’’ 

‘De eerste maanden heb ik alleen maar uitgerust. Ik kon geen nieuwe stap zetten. In de voorafgaande jaren was ik altijd opgejaagd en op zoek naar wat moest veranderen. Ik verslond boeken over persoonlijke ontwikkeling, voeding en lifestyle, maar nergens vond ik het antwoord. Totdat er een advertentie langskwam van de cursus Persoonlijke Ontwikkeling op de Evangelische Hogeschool in Amersfoort. Dit voelde als een antwoord.’ 

‘Ik schreef me in voor deze cursus en stelde me voor in de groep met de woorden: ‘Ik ben Nicole, ik hou van lezen, ik heb mijn baan opgezegd en ben op zoek naar een nieuwe vorm. Wijs me de weg: wat moet ik nu?’ Onze groep stond onder leiding van ds. Anne van Olst, die mij alleen maar zei: ‘Laat het los, kom tot rust, dan komt het vanzelf. Hij zag mijn krampachtigheid.’ 

‘De eerste Bijbelstudie ging over Mozes bij de brandende braamstruik. Mozes, die zijn stok op de grond moest gooien. Zijn stok was zijn hele houvast als herder. Mozes wilde niet naar de farao, maar ging toch. Toen Mozes al onderweg was, zei de Heere pas: ‘Aäron is onderweg.’ Dat beeld maakte mij duidelijk: God weet er al van. Al het lezen dat ik alle jaren had gedaan, gaf me het gevoel dat ik bezig was om mijn leven anders in te vullen, maar ik nam geen beslissing. Voor mijn gevoel deed ik veel, maar ik kwam geen stap verder. Hier leerde ik: wat ik ook doe, als het nodig is, is er hulp onderweg en God weet dat.’ 

‘Het traject op de EH heeft veel voor me betekend. Het heeft me de rust gegeven dat ik mag ontdekken wat de volgende stap wordt. Ik dacht dat schuldhulpverlening misschien iets voor mij zou zijn. Daarom ben ik nu vrijwilliger bij Humanitas, om dit te ontdekken. Ik doe vrijwilligerswerk in een verzorgingshuis en ben me in gaan zetten voor ‘Poets met een praatje’. Daarnaast werk ik twee lange dagen bij een kaasboer op de markt. Dit blijf ik vast geen 10 jaar doen, maar het is leuk en ik ga er met plezier heen. Ik kan nu zeggen: ik zie wel wat de toekomst brengt.’ 

‘Vrouwen die ook worstelen met de vraag of ze nog gelukkig zijn in hun baan, wil ik meegeven: probeer niet dóór te gaan voor jezelf, maar zoek naar: wat wil God van mij? Je krijgt niet direct antwoord, zet maar een stap, God is erbij! 

Ik ben veel meer rust gaan ervaren. Dit heb ik op de EH geleerd. Heb lef en doe het, zet de volgende stap, God weet ervan.’ 

Heb je ook interesse in de cursus Persoonlijke Ontwikkeling van de EH? Het is echt een aanrader en de investering waard. Op vrijdag 27 maart 2026 is er een informatiedag.